En toch blijken we de grote merken nodig hebben om een versnelling in een verandering teweeg te brengen, blijkt uit het nieuws van de afgelopen tijd. En een beweging die daaraan bijdraagt is Wakker Dier. Ik kan het geen losse stichting meer noemen gezien de mijlpalen die zij op dit moment bereiken.

 Omslag

Allereerst hebben zij veroorzaakt dat een van de grootste merken als Unilever om is. In het eerste kwartaal van 2013 zal de kipsnacks gemaakt worden van een kip met één Beter Leven ster; een kip met meer (buiten)ruimte, met een gezondere groeisnelheid en vrijwel geen antibioticagebruik.  Unilever zal daarnaast ook voor alle andere producten waarin kip wordt verwerkt, zoals soep, ragout en noodles, omschakelen naar kip met één Beter Leven ster. Dat is een geluid. Een geluid dat vlak daarop gevolgd werd door het bericht dat ook Struik en Olvarit de kip een beter leven geven. Olvarit belooft binnen een jaar volledig over te zijn op kip die voldoet aan de normen van 1 Beter Leven ster van de Dierenbescherming. En Struik zal vanaf oktober 2012 plofkipvrij zijn.En nog geen paar dagen later volgt  Wagner zijn Pizza ook plofkipvrij maakt in het eerste kwartaal van 2013.

Dat zijn ongelofelijk goede geluiden die in ieder geval één diersoort helpt om een beter leven te gaan krijgen. Want een groot deel van consument zal het wat boeien wat ze op het bord hebben liggen, die krijg je waarschijnlijk in de eerste tien jaar niet om. Als dan dit soort merken ervoor zorgen dat het juiste op het bord ligt dan zijn we alweer heel wat stappen verder.

Makkelijker maken

Verder bemerk ik een tweedeling in hoe iemand naar de wereld kan kijken, twee maten meten zegmaar. Veel boze berichten over mishandelingen maar aan de andere kant stekeblind voor de gewone kaas waar koeienleed op grote schaal (en nogal grof ook)  aan ten grondslag ligt. Het is gewoon te lastig. Waar koop je je spullen dan en hoe wordt je wijs uit ál die labels waarvan achteraf soms blijkt dat dit half zo diervriendelijk niet is als je vooraf dacht. Daar is hulp bij nodig want het besef dat veel mensen zich niet de moeite willen getroosten zich te informeren heeft geresulteerd in het besef dat je het ze eenvoudiger moet maken. Met een middel dat voor grote groepen al heel gewoon is: een app. De superwijzer die je op je mobiel download. Met deze app scan je de producten waardoor je direct ziet hoe diervriendelijk een product.

Als we even terug gaan naar het begin; het zelf doen, dan vraag ik mij af at er gebeurt als het geluid van de consument groter wordt. Veel bedrijven pogen op Duurzaamheid, bijdragen aan goede doelen, MVO in het hele bedrijf hebben doorgevoerd met als motivatie dat dit goed voor het imago is. Prima, als dat helpt om de beweging groter te maken; het laat vooral ook zien dat zij zwichten door de druk van de consument. Wat nou als we dit omzetten door in elk restaurant, elk cafe, elke plek waar wij aan onze behoefte om te consumeren de vraag gaan stellen: komt die koffie melk van een vrij koe? Is dit een bio biefstuk? Is deze saus wel volledig biologisch en/of plantaardig? Ofwel als iedereen alleen nog maar naar de zogheten ‘puur’ restaurants gaat, en dat zijn er inmiddels behoorlijk veel.  Hoe vlug denk je dan dat de omschakeling gaat plaats vinden waardoor de concentratiekampen voor koeien, varkens en kippen ineens leeg komen te staan. Jij kan dus onderdeel uitmaken van die verandering.  En dat kan ook al beginnen bij het kiezen voor die merken die diervriendelijke producten verkopen.

Nog even voor de fijnproever met een voorkeur voor snackbars: ook die is er volledig biologisch: Natuurlijk smullen.

Het gaat Om Niki Clerx de eigenares van beDanger.  Naast de fijne koffie momenten die we al gedeeld hebben met uitwisselingen van kennis en netwerk, zat zij vorige week bij mij aan tafel om haar verhaal te doen want wat doet Niki nou eigenlijk?

De passie van Niki a.k.a beDanger  

“Ik ontwikkel en verkoop producten die allemaal het thema paarden dragen en een deel van de opbrengst gaat naar Roemeens paarden” begint Niki. Maar waarom dit Niki, en waarom ben je niet verder gegaan in je expertise als Architectural Designer?  Niki glimlacht en zegt “ik heb mijn Expertise als ontwerper en passie voor paarden gebundeld zodat ik mijn bijdrage kan doen in paardenwelzijn maar wel op mijn eigen manier.  Dit verhaal begon ooit met een paard dat door niemand gewenst was door het karakter van het paard, eigenzinnig. Dat vond ik rot dus heb ik een afspraak met de eigenaar gemaakt waar hij op dat moment stond, ik ging hem leasen. Dat is een tijd goed gegaan maar toen moest Danger toch weg. En op dat moment besloot ik om m te kopen. “

Dat is nogal een stap als je in Amsterdam woont.  “ja klopt, ik moest hem ook ongeveer 23 uur in een stal houden en dat was vreselijk. Dat was nou net niet wat ik voor hem voor ogen had, ik wilde hem juist een beter leven geven. Paarden hebben het nodig, zijn er op gebouwd, om veel te lopen en niet om stil te staan. Dus ben ik naar een andere oplossing gaan kijken. Een oplossing die voor ons allebei werkte en dat  werd tevens mijn afstudeerproject. In een wei in Weert kon Danger vrij rondlopen en ik bouwde er een onderkomen. Ik heb vijf weken met Danger samengewoond, hij vrij buiten en ik in mijn zelfgebouwde huisje. De beste tijd die we samen ooit hebben gehad, onvergetelijk.”

Dat zou voor de meeste mensen best ver gaan, hoe kom je op zoiets? “Danger heeft me geraakt” vertelt Niki, “en mijn liefde voor paarden teruggegeven. Ik weet niet precies wat het is geweest maar de klik tussen ons heeft ons allebei veranderd. En dan is het niet zo’n grote stap. Het is een eye-opener geweest waardoor ik weet waar ik naartoe wil. Namelijk wonen op een groot landgoed met een open atelier en de paarden vrij om mij heen.  Na die tijd in Weert moest ik terug naar Amsterdam en uitkijken naar een ander oplossing. Dat is Frankrijk geworden, Danger leeft nu vrij in een kudde en kan doen en laten wat hij wil. Ik heb mijn belofte aan hem kunnen  houden”.

Stoere producten

Ook nu na je prachtige verhaal blijf ik me afvragen, waarom dan die producten en waarom zet je zelf bijvoorbeeld geen projecten op ten behoeve van paarden? “Nou om hiermee het imago van de paardenbranche te wijzigen. Om te laten zien hoe tof het is om een paardenmeisje te zijn. Er is op dit moment gewoon niks qua leuke paarden spullen, kleding, en kado’s. Er zijn zoveel leuke producten op de wereld behalve in de paardenwereld, daar zijn het of westernachtige spullen of voor kleine meisjes.

Maar je doet meer dan een product verkopen en imago wijzigen, toch? “Ja” zegt Niki  “want verder is het zo dat je geld kunt geven aan een goed doel maar dan krijg je er verder niks voor terug.  Met het kopen van een van mijn producten draag je bij aan de vrijheid en een beter leefklimaat van Roemeense paarden. Paarden staan wat mij betreft symbool voor vrijheid.  Ze hebben mensen door de eeuwen heen op zoveel fronten geholpen en dat belonen wij eigenlijk niet echt goed. Daarom heb ik ook voor het project in Roemenië gekozen. De stichting die ik steun leert de Roemenen op een meer duurzame en effectievere wijze met hun paarden om te gaan. Zodat er vanuit de basis het bewustzijn geschept wordt dat goed voor je paarden zorgen voordeel biedt voor zowel de dieren als de eigenaar. Brandjes blussen heeft in mijn opinie geen zin. Er moet onderwezen worden aan mensen, die niet beter weten, om het algehele welzijn van deze paarden te verbeteren”.

En de producten zelf? “De producten van beDanger   zijn stoer en trendy en zo gaaf dat je ermee rond wilt lopen” zeg Niki enthousiast. “Daarnaast is alles speciaal door designers voor beDanger   ontworpen. Zijn ze zoveel mogelijk van fair trade materialen en met de hand gemaakt. Dat past bij de uitstraling van beDanger   en onderstreept mijn hele  visie”  vertelt Niki gepassioneerd.

Visie

Wat is jouw visie dan eigenlijk? Niki beantwoord de vraag net zo gepassioneerd als haar voorgaande relaas; “als we allemaal een heel klein beetje bijdragen om de wereld te verbeteren gaan we echt bijdragen in het geheel. Dat begint bij een gedachtegoed en dat maken we  tastbaarder met de materialen die we gebruiken. Bewust met dieren, jezelf en je naasten omgaan, bewust eten. En daarin is ook heel belangrijk dat iedereen niet bang is om zichzelf te zijn ongeacht wat de wereld van je vindt”.

En nu gaat ze echt los; “voor kuddegedrag is beDanger allergisch, ook al is een paard een kuddedier, wees je eigen kudde! En dat betekent ook dat je keuzes durft te maken die niet gangbaar zijn. Als je kijkt naar de huidige stalcultuur dan durft niemand de stap te wagen om paarden meer vrijheid te geven. In plaats daarvan moeten ze op stal staan de hele dag. De hoeven worden niet voldoende gemasseerd door het lopen en zijn ze vaker ziek. Dat omdraaien is lastig omdat er teveel (financiële) belangen meespelen, denk aan de dierenarts bijvoorbeeld”.

Voorzichtig nadenkend voegt ze eraan toe “en dat onderdeel is er nu bijgekomen, dat ik meer wil doen mbt het bewustzijn over het paardenwelzijn. Ik wil een voorbeeld zijn waardoor jonge meisjes denken “zo wil ik ook zijn en met mijn paard omgaan”. Ik probeer dan ook om de nieuwe paardeigenaren te informeren. Die hebben er belang bij dat het paard niet ziek wordt. Daar valt de verandering te realiseren. En door stoere leuke producten te verkopen, en diverse andere activiteiten trouwens, kom je dichterbij.”

Zichtbaarheid

Hoe laat jij beDanger zien eigenlijk. Via social media probeer ik zoveel mogelijk met een positieve draai te laten zien hoe mooi ze zijn. En om te laten zien dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat met paarden. En die misvattingen probeer ik mensen via social media op een positieve manier, ik wil namelijk niemand aanvallen, bewust te maken dat het ook anders kan. Ik gebruik wel elk kanaal op een andere manier en merk dat ik een duidelijke koers en strategie nog even mis.

Op twitter ben ik persoonlijker en dat werkt. Op Facebook deel ik meer ander artikelen. En op LinkedIn gaan we de diepte in. Daar zijn we echt in gesprek over hoe wij zaken kunnen aanpakken en veranderen op landelijk niveau.  Maar omdat je alles zelf doet gaat het niet altijd even snel. Ik besta nu bijna een jaar en merk hoeveel energie erin gaat zitten, energie die op dit moment nog geen resultaat oplevert. En dat is ook lastig als je het alleen doet, soms zou ik er wel iemand bij willen hebben. Een partner of sparringsmaat bijvoorbeeld.

Ik durf te vragen voor Niki

Sommige verhalen zijn zo uitzonderlijk dat je er gelijk voor gaat. Een soort van Virgin en Apple in spé. Niki verkoopt geen spullen, ze verkoopt vrijheid en heeft een diepere motivatie: een voorbeeld worden waardoor er gedragsverandering plaats gaat vinden bij nieuwe paardenliefhebbers. En wat heeft zij nodig om dat te realiseren, waar kunnen wij haar bij helpen?  Niki zoekt een sparringsmaat in de vorm van een Ambassadeur. Iemand die er net zo hard voor gaat als zijzelf en mee wil helpen beDanger   groter te maken. En ja natuurlijk: voor niks. Nog even, maar met een beetje visie begrijp je ook wel dat dit meer kan worden dan het nu lijkt. Ben jij die ambassadeur?

Daar hing ik dan, vlakbij het dorpje Katerera, in een houtje kooitje aan een boom. Klaar om later door de stropers, die me te pakken hebben gekregen, als huisdier verkocht te worden. Wat n rotkooi, ik kon niet bewegen en met maar één hand het voedsel dat ik kreeg, rijpe bananen en popcorn, aannemen. Het was een avontuur, dat wel, maar wel eentje die me achterliet met wonden en uitdrogingen waardoor ik me steeds zwakker ging voelen.

Op een ochtend kwamen er andere mensen dan normaal. Ik kreeg niet gelijk eten maar werd uit mn kooi bevrijd, man wat heerlijk om weer wat meer ruimte te hebben maar het lopen en klimmen wat ik eerst kon… dat heeft nog wel een tijdje geduurd. Ik kwam terecht in de dierentuin van Entebbe, Oeganda waar mijn slechte eetlust door het avontuur snel weer over was en ik kon genezen. Na zes maanden quarantaine kon ik naar mijn volgende thuis: Ngambe Island.

En nu? Nu heb ik een speelmaatje, Leo waar ik dagen mee door het bos struin. Op zoek naar voedsel, hoge bomen om in te spelen. En ben ik de ster van het bos, de rest van de groep slingert mij tussen hun heen en weer omdat ik dat zo leuk vind. En mag ik bij iedereen mee op de rug. Het liefste hang ik op de rug van Peace, ja eerst bij Bili maar Peace lijkt op mijn mamma dus nu ben ik liever bij haar.

Meestal slaap ik in de binnenverblijven, ik ben nog steeds een beetje bang in het bos ook al doe ik overdag in de groep heel stoer. Overdag mogen we overal naar toe waar we willen. Ik ben nu waarschijnlijk 5 en dat kooitje, is gelukkig alweer een hele tijd geleden. Ik hoef nergens anders meer heen dan hier, Ngamba Island.

Afrika:

Geboren: begin 2007

Geslacht: vrouw

Land van herkomst: Kashoya National Forest Reserve, Oeganda

Aankomst op Ngamba Island: 2008

Dit is het verhaal van Afrika, mijn adoptie chimpansee. Naar aanleiding van mijn vorige verhaal over mijn heldin Jane Goodall heb ik de mascotte van Dare2Be gevonden. Chimp Afrika dus. Vanaf nu zal ik andersoortige projecten gaan ondersteunen, projecten die Chimp Afrika een fijner leven geven. Acties tbv spullen voor haar leefomgeving, speeltjes, en stortingen tbv van het eiland. En houd ik jullie zo af en toe op de hoogte van haar belevenissen.

Achtergrond:

Om de chimpanseewezen te helpen en te behoeden voor uitsterven heeft het Jane Goodall Instituut in samenwerking met plaatselijke instanties in vier landen in Afrika opvangcentra voor chimpansees opgericht. Dit zijn Ngamba Island in Oeganda, Tchimpounga in Congo, Sweetwater Sanctuary in Kenia en Chimp Eden in Zuid Afrika. Deze opvangcentra maken thans deel uit van een samenwerkingsverband van meerdere opvangcentra over heel Afrika: Pan African Sanctuary Alliance, PASA.

Hier komen chimpanseeweesjes terecht die slachtoffer van de illegale handel zijn, maar ook volwassen dieren uit bijvoorbeeld een circus of (privé-)dierentuinen worden hier opgevangen. De chimpansees leven hier samen in groepen onder toezicht van ervaren en betrokken verzorgers.

Betrokkenheid Lokale Bevolking

Elk opvangcentrum probeert de lokale bevolking zoveel mogelijk bij het project te betrekken, bijvoorbeeld in de vorm van het bieden van werkgelegenheid aan de lokale bevolking, het geven van educatie en basis gezondheidzorg maar ook door het lokaal inkopen van groente en fruit voor de chimpansees.

JGI Nederland steunt twee van de opvangcentra met een adoptieprogramma, te weten: Ngamba Island in Oeganda en Tchimpounga in Congo.

Het moet in ieder geval niet ingewikkeld zijn voor de deelnemer om tot actie over te gaan, de reden waarom iemand deelneemt. Teveel doorklikken, te lang wachten, van de ene pagina naar de andere gesleurd worden maakt de afhaak kans groot. Spelletjes spelen lijken mensen allemaal even leuk te vinden maar maak deze wel kort en krachtig. Mijn aandacht werd getrokken door het spel ‘Chicken Squeeze’  van de Belgische dierenbeschermingsorganisatie Gaia. Middels het tetrus spel kun je kippen stapelen waarmee beoogd wordt bewustwording van de te kleine ruimtes te generen. Wel even het geluid uitzetten want dat gaat ook maar gewoon door, dat kippengetok.

Niks zo verslavend als dat tetrus spel, je gáát maar door. En daar hebben we de eerste bottleneck. Ik ben helemaal niet van plan snel te verliezen om dan tot actie over te gaan. Een half uur later besef ik me dat ik nog steeds mijn tijd aan het verkwanselen ben terwijl ik ‘even’ iets voor die kippen wilde doen. De tweede bottleneck: aardig bedacht om het spel op Facebook te plaatsen maar ik kan niet voor of achteruit. Niet terug naar het begin en al helemaal niet naar voren naar de actie. Je moet blijven waar je bent tenzij je verliezen wil. Dan toch maar snel stapelen en verliezen.

Je verwacht dat je nu met één klik tot actie over kunt gaan want zoals de afbeelding je vertel ‘dit pikken we niet meer” (xx kippen in een klein hokje) en “help ons en protesteer met een muisklik”. Ik klik. En kom op een pagina waar ik een taal moet kiezen en beland vervolgens op een pagina met n video van een paar kippen en de melding “een kooikip heeft net zoveel leefruimte als je scherm”.  Nou werk ik met een laptop.. das een heel klein scherm. Onrealistisch klein, er past niet eens 1 kip op. Dus van welk beeldscherm zijn zij uitgegaan? Dat terzijde. Ik mag weer klikken om iets te doen en heb dus al twee afhaak momenten ervaren omdat mij is gezegd dat ik met één muisklik iets kan doen. Ik protesteer met nog een keer een muisklik en voer mijn gegevens in die met de brief, een petitie dus eigenlijk, verzonden wordt. …. En stil is het…. Na invoering gebeurt er niks, een leeg veld waar ik nogmaals mijn gegevens in kan voeren. Geen balkje met een tellertje van het ongelofelijke aantal protesten en geen email met een bedankje. Niks. Al twee dagen niet. Ik ben hevig teleurgesteld. Zeker als je beseft dat ik net een spel heb gespeeld die mijn adreline heeft opgevoerd.

Maar dan de olifanten mars.

Geen spel, ik mag wel meelopen in de mars. Wat ik eerst wat verwarrend vond omdat ik vanuit mijn referentiekader dacht dat er wellicht een wandel- of hardlooptocht werd gehouden. De mars houdt zoveel in als je naam invoeren waarmee je jouw protest laat horen. Jouw naam komt direct onder een olifant te staan. Want boven in het scherm zie je olifant na olifant marcheren, allemaal met een naam eronder; de mars dus. Een mars tegen ivoorhandel die buitenproportionele vormen aan begint te nemen waarbij de olifant op dit moment werkelijk (ja echt) met uitsterven wordt bedreigt.

Na het invullen krijg ik gelijk op het scherm een bedankje en inzicht in de cijfers van het aantal deelnemers tot aan land niveau. En nog geen minuut later ontvang ik een email met daarin “Beste Rebecca, Jouw “Nee!” tegen de handel in ivoor is echt van groot belang. Met jouw hulp kunnen we een einde maken aan het uitroeien van weerloze olifanten!“

Ben je je gelijk bewust van wat er speelt? Nee dat dan weer niet, je krijgt wel de mogelijkheid om in de navigatie naar de verdiepingspagina te gaan. Het is niet áltijd nodig om mensen bewust te maken, zeker niet voor campagnes als deze waarin het gaat om het verkrijgen van massa. Overigens krijg je in de mail nog wat meer informatie en wordt je geholpen nog meer verdieping te verkrijgen. En heel netjes: “Wanneer je verder nog actuele informatie van IFAW wilt ontvangen en ons op andere manieren wilt ondersteunen, klik dan hier.”  Je ontvangt dus geen wekelijkse mail nav je inspanningen.

Ondanks dat je niet direct geconfronteerd of bewust gemaakt wordt, zet deze campagne wel sneller aan om wat te doen. Mensen vinden het leuk om hun naam terug te zien en dit trots te kunnen delen met het eigen netwerk. Zo is het nou eenmaal en een Foursquare laat dat al heel goed zien. Dit is een gegeven die je maar beter kunt gebruiken in plaats van te verzuchten. Daarnaast is het fijn om te zien hoeveel mensen je al voor gingen, of meedoen. Dat geeft je het gevoel dat het werkelijk iets bijdraagt wat je doet, immers met duizenden sta je sterker. Het sociale aspect is hierin ook meegenomen dus.  Spelletjes zijn leuk maar niet als dit betekent dat iemand na 1,5 uur spelen nooit meer naar de actie overgaat.

De belangrijkste tips zijn dan ook:

• Maak het kort en krachtig;
• Maak het eenvoudig om mee te doen zonder al te veel doorklikken;
• Laat direct zien wat het resultaat ;
• Maak het persoonlijk;
• Zorg dat het bericht gedeeld kan worden;
• Bedank de deelnemer.

Een prachtig voorbeeld daarvan kwam ik van het weekend tegen: Viva Las Vegas, opgericht in 2011 door een groep jongeren. De intentie is om mensen kennis te laten maken met plantaardig eten. Viva Las Vegas heeft de facetten, faciliteren, motiveren en kennisgroei prachtig weten toe te passen.  De wijze waarop zij dit doen is speels en eenvoudig, en met een aantal eenvoudig uit te voeren projecten.

Het project waar ik tegenaan liep is de Veggie Challenge. Hierin wordt iedereen opgeroepen 30 dagen lang geen vlees/vis te eten. Op de site kun je aangeven wat en hoeveel je nu eet en hoe vaak je in die dertig dagen vegetarisch eten wilt. Je kunt er zelfs voor kiezen om helemaal plantaardig te gaan eten. Bij beide opties staat hoeveel je daarmee je ecologische voetstap verkleint. Duidelijk en inzichtelijk.

Vervolgens kun je gebruik maken van de twitter hotlijn om je meest prangende voedselvragen te stellen. De hele maand krijg je recepten toegestuurd die je ondersteunen. En begeleiden ze je met tips, shoppingadvies en restaurantrecensies. En aan het einde van die dertig dagen is er een festival om het geheel feestelijk af te sluiten, een einde race feestje zegmaar.

Op het eerste deel van de site wordt je direct al verteld welke voordelen je behaalt met die dertig dagen vegetarisch eten; als alle Nederlanders 1 dag per week geen vlees eet behalen we in 1 klap de Nederlandse klimaatdoelstellingen. Dat is zo eenvoudig. 1 dag geen vlees eten.

Ik doe natuurlijk mee hoewel ik al geen vlees eet. Ik ga een maand geen vis en dierlijke producten eten, 100% plantaardig dus. Doe jij ook mee? Als je het volhoud maak je ook nog kans op prachtige prijzen, zoals culinaire workshops, kookboeken, een biologisch groentenabonnement of een vrijkaart voor het Viva Las Vega’s festival.

Ik werd geïnspireerd door Jane Goodall. Een vrouw die in een tijdperk onderzoek ging doen naar chimpansees in Afrika terwijl vrouwen helemaal niet eens werden toegelaten in dat gebied of onderzoeken konden doen. De beelden van haar, uit de film My Life Among Wild Chimpanzees van National Geographic,  rustig zittend tussen de apen hebben mij jaren achtervolgd. Dat wilde ik ook. Niets liever, dat wilde ik echt heel graag. Verbinding maken met primaten of andere dieren, deze liefhebben, onderzoeken en zaken ontdekken waardoor de wereld deze met andere ogen zou gaan bekijken. Daarom dierenpsychologie. Onderzoeken en analyseren en zorgen voor een betere leefomgeving en vrijheid voor dieren. Begrip kweken. Van die dingen.

Voor je passie gaan

Voor ons nu heel gewoon, maar het is Jane die ontdekte dat apen gebruik maakte van gereedschap om aan eten te komen. Dit heeft een omkeer in wereldbeeld veroorzaakt omdat tot die tijd werd aangenomen dat alleen mensen tot zoiets in staat waren. Dr. Louis S.B. Leakey (antropoloog en paleontoloog) sprak daarop de beroemde woorden: “Nu moeten we gereedschap herdefiniëren, het begrip de Mens herdefiniëren, of chimpansees als mensen accepteren.”

Jane heeft een interessant en bewogen leven, een voorbeeld voor iedereen die zich ergens met passie voor inzet en het er niet makkelijk mee heeft. Chimpansees en hun leefgebied worden al jaren bedreigt en zij zet constant weer alles op alles om daar iets aan te doen. In 1977 richt Jane het Jane Goodall Institute for Wildlife Research, Education and Conservation op met als voornaamste doel bij te dragen aan het behoud van mensapen en hun leefomgeving door natuurbehoud (Lees hier meer over de missie van het instituut).

Richt zij samen met 16 Tanzaniaanse studenten Roots & Shoots op, het internationale humanitaire en milieuvoorlichtingsprogramma van het Jane Goodall Institute gericht op de jeugd. En in 1994 wordt het Lake Tanganyika Catchment Reforestation and Education Project (TACARE; uitgesproken als “take-care”) gelanceerd. Dit programma helpt gemeenschappen rond het Tanganyika-meer om een duurzame agricultuur, microfinancieringsinitiatieven en onderwijs te creëren, zodat de plaatselijke leefomgeving en diersoorten kunnen worden beschermd. Haar focus op wat wel goed gaat, de mogelijkheden die voorhanden zijn te benutten, op positieve en hulpvaardige manier anderen faciliteren iets te doen aan de eigen leefomgeving om daarmee als een olievlek bij te dragen aan een steeds grotere beweging, is nou precies datgene wat mij raakt. Er is geen strijd, geen hardheid. Er is liefde voor natuur en welzijn van alles wat leeft en dat is waar zij zich met alles voor inzet. Een houding die veel meer resultaat oplevert dan woede en agressie tegen de mensheid.

Nog steeds zet zij elke seconde van haar leven hiervoor in. De vrouw is inmiddels 78 en staat nog dagelijks op het podium voorlichting en presentaties te geven. Ze is een heldin, mijn heldin.

Dare2Be heeft focus

Mijn leven nam dan een andere wending maar mijn ware passie, die onderhuids altijd is blijven bestaan alleen nooit getoond werd, is er nu uit. In 2011 vond ik het wel welletjes allemaal.  Merk- en social media strategieën, internet, de voorhanden tools ontdekken en anderen helpen, ja dat wel. Maar niet perse die anderen. Mijn hart bleef bij dieren. Begin dit jaar heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt dat ik dit jaar al mijn idealen ga najagen. Ik ga voor de dieren. Mijn werk verandert niet, want ik geloof dat ik met mijn vakkennis de dierenwelzijn branche heel goed helpen kan. En zo sprak ik op de waarmaakdag van 27 maart spontaan uit: “ik wil eind 2012 het imago van dierenwelzijn met minstens 25% verbeterd hebben waardoor meer mensen kunnen en gáán helpen om het dierenleed te verminderen”. En ja dat is een grote uitspraak maar wel vanuit het diepst van mijn hart.

Het betekent nu dat mijn zogeheten doelgroep is gewijzigd, Dare2Be heeft focus. En zoals ik in de weblog ‘het imago van dierenwelzijn’ heb beschreven; deze branche kan best wat hulp gebruiken. Niet omdat mensen niet willen helpen, niet omdat diegene die in de branche werkzaam zijn onvoldoende passie hebben. Ik denk juist dat de hoge mate van passie en betrokkenheid een blinde vlek heeft gecreëerd naar de doelgroep die zij aan willen spreken. Dierenwelzijn staat voor veel mensen nou eenmaal niet bovenaan de prioriteiten lijst, de mogelijkheden om iets te doen zijn niet zichtbaar genoeg, en de meeste bedrijven die zich laten zien doen dat op een wijze waardoor veel mensen afhaken. Zoals gezegd: dat kan anders en ik wil me daar graag voor inzetten met als doel dieren weer hun rechtmatige plek terug te geven náást de mensen, niet eronder als een onpersoonlijk ding. We hebben dieren nodig net zo hard als onze medemensen.

De weblogs zullen nog altijd blijven gaan over mooie campagnes, sociale merken, handige tools en mogelijkheden op het net om je merk zichtbaarder te maken. De focus zal alleen meer op dierenwelzijn liggen.

Daarnaast zal ik blijven zoeken naar de mogelijkheid met ‘mijn handen in de modder’ te gaan en fysiek op een locatie iets te doen. Dat is nog even een zoektocht en wellicht wel de spannendste en meest interessante. Ook daarvan houd ik je op de hoogte.

Jane in levende lijve

En deze vrouw, de vrouw die met haar beelden en levensverhaal mij ooit liet zien wat ik werkelijk wilde, komt naar Nederland. Ik kan, als ik het even kan helpen, haar hand schudden. Geloof me, ik kan er bijna niet van slapen, ik sta voor de volle duizend procent achter haar overtuigingen, nog steeds. Op zaterdag 19 mei is de Nederlandse première van de documentaire Jane’s Journey. Ik heb direct een kaartje gekocht, als jij ook wilt gaan dan kun je dat hier doen.

In het eerst filmpje zien we een humoristische vertelling over de regering en wat de politiek doet. Het maakt je in het begin lachen en ziet er leuk uit. Als je naar mijn vorige weblogs kijkt zou je kunnen denken ‘ah, die werkt! Het is leuk, eenvoudig en spreekt aan”.  Ja dat dan weer wel. Maar stel jezelf even de vraag: ‘lost het wat op?”

Het tweede filmpje is geniaal. Natuurlijk via TED, hoe kan het ook anders. De centrale vraag in dit filmpje “kan de regering werken als Internet?”. Ik werd gelijk getriggerd omdat ik denk dat het kan. De wereld is organisch en bevrucht zichzelf met zaad dat uitgroeid dat weer bevrucht. Datzelfde ervaar je op internet, ideeën worden geboren door iemand die een behoefte heeft, de middelen zijn er om dit zelf te maken en de app, het idee, het initiatief groeit (als het werkt en ontvangen wordt) en bevrucht anderen met nog meer ideeën. De mens heeft niet perse regels nodig om het juiste te doen. De samenwerking op locaal en daarna op mondiaal niveau zou vele malen beter en sneller kunnen als die mensen (met die briljante ideeën) samen zouden kunnen werken met regering.

Mocht je aan het nadenken zijn over een campagne om je fans/doelgroep in beweging te krijgen: dit maakt dus het verschil. Vertel je ze alleen hoe het niet moet/wat er niet klopt? Of laat je ze zien hoe het wél kan?

Mijn eerste keer was in Nijmegen en ik wist het toen gelijk: dit is zo vet! Dat moet ook naar Amsterdam. Een dag waarop ondernemers belangeloos geholpen worden door professionals, zo heten wij waarmakers dan. Wij hebben er verstand van en delen dat, geven alles weg wat we hebben.

 Delen

Het leuke is dat het niet alleen weggeven is. We krijgen er ook heel veel voor terug. Ja ook nieuwe contacten waarvan enkele ook na de dag met ons in zee gaan. Maar veel belangrijker is de energie. We weten allemaal hoe het is om als ondernemer zelf die positieve stroom op te gang te houden. Hoe cruciaal het is om met mede ondernemers te praten, brainstormen, ontwikkelen. Het laat je groeien, houd je op gang. En dat is precies wat een dag als dit ook doet. Ik heb op de waarmaakdag anderen geholpen maar heb daarbij een paar mensen ontmoet die de dag speciaal hebben gemaakt. We hebben elkaar gevonden in een passie waarbij we elkaar gaan helpen eea te versterken en zichtbaar maken. Dat doet zo’n dag ook. Mensen samen brengen die dan twee keer zo ver kunnen komen. Niet in geld uit te drukken zoiets.

VLLA waar we te gast waren, is van zichzelf al een inspirerende plek, kan het niet anders zeggen. Ik wist het al toen ik er de eerste keer binnenliep. Het heeft iets. En we merkten het op de dag zelf ook. Iedereen was ontspannen, open, gretig, enthousiast. Vanuit de losse pols organiseerde alles zich automatisch. Tafel werden precies goed gezet, waarmakers klikten, te vroeg gekomen deelnemers helpen mee, snoertjes werden gedeeld. En Onno, de eigenaar, is tot alle lengtes gegaan om het voor ons zo leuk mogelijk te maken. Vroeg zn bed uit, kaarsjes overal aan, rende van de ene hoek naar de andere om iedereen te helpen. Zijn twee bardames hebben zich helemaal in het zweet gewerkt om iedereen snel en vakkundig te helpen. Dat alles heeft bijgedragen aan een topdag.

Wat wij wel vergeten zijn, is hem nog even aan het woord laten over zijn locatie wat ik erg jammer vindt, dat wij dat vergeten zijn. Want er kan zoveel meer op die plek, van etentjes tot knalfeesten en organiseren zij diverse leuke activiteiten die de buurt zoveel leuker maken. En dat had ik graag  op de dag zelf ook aan de aanwezigen laten vertellen door Onno.

Wij, Welmoed, Carolien en ik, gaan overleggen en komen dan terug met ofwel fantastisch nieuws dat we het vaker gaan doen, of we geven het stokje door. Wordt vervolgd dus.

Ik wil bij deze alle onderstaande mensen bedanken die belangeloos mee hebben willen werken tot deze leuke inspirerende dag:

Onno van der Grinten, eigenaar van VLLA een aanrader in Amsterdam west;

Nils Roemen  initiatiefnemer van de Waarmaakdag;

Carolien Oosterhoff MindPepper traint de cultuur van een organisatie;

Welmoed De Lang interviewer, schrijver, verslaggever, fotograaf, radiomaker, redacteur;

Tessa Faber personal brand specialist @MakingSense;

Fin Hingsma  online, interactieve media @Makara;

Judith van Kolfschoten Wordpress specialist @ Juuth;

Anja Feijen social medie/slimmer werken specialist @ anjafeijen;

Caro Ritsma onderhandelen bij arbeidsvoorwaarden en prijzen @benefitsforyou;

Joni Bais en Arjan Vergeer: overtuigend presenteren @greatcommunicators;

Martin Wagenaar  ‘Constant Improvement’ @okwaliteit

Facetten zoals kennisvergroting over de mogelijkheden – dus hoe kan het anders of kan het opgelost worden- en de haalbaarheid en aantrekkelijkheid van de alternatieven inzichtelijk maken. Zonder inzicht over de mogelijkheden en haalbaarheid van die mogelijkheden zullen er weinig mensen zijn die oude overtuigingen los laten, want dan wordt er verlies geleden. En verlies lijden wil niemand. Een ander onderdeel is het zien van grote groepen mensen die meedoen, meedoen aan iets wat een beweging is. Duurzaamheid was 20 jaar geleden nog iets van een kleine groep mensen die zich ook nog eens afscheidde van de norm in al hun andere overtuigingen, belevingen, en handelwijze. Hierdoor was duurzaamheid voor de norm niet aantrekkelijk. Inmiddels is duurzaamheid hip en blijkt het veel eenvoudiger te integreren in het dagelijks leven waardoor het voor veel mensen inzichtelijk is dat er meer gewonnen wordt dan verloren.

Varkens adopteren

Of we nu voor of tegen het eten van vlees zijn; wat voorop staat is dat een dier geen onnodig leed verdiend alleen om ons te voeden. De discussie hoeveel en hoe vaak even buiten beschouwing gelaten: mensen wíllen (vooralsnog) vlees dus kunnen we beter kijken naar de wijze waarop wij dit kunnen faciliteren zónder leed. Als we kijken naar Buitengewone Varkens dan hebben we gelijk een mooi voorbeeld in handen. De motivatie van dit bedrijf is een doorbraak realiseren richting lekker, gezond en eerlijk in de varkenshandel.

Dit doen zij door consumenten te faciliteren in het leveren van eerlijk geslachte vrije varkens. De website oogt vriendelijk, open en speels. Ondanks dat er een serieuze boodschap gebracht wordt maakt de website je blij en het zien van de vrije varkens nog blijer. Ze spelen in op een zakelijk gevoel; we sluiten een overeenkomst. Jij investeert in jouw(!) toekomst en een varken en wij leveren jou daarvoor producten. Je gaat dus niet naar de slager en koopt een pond gehakt, maar je investeert in jouw eigen eten die je op de voet volgt.

Geen ding maar een persoonlijkheid

Bewustzijn over hetgeen op je bord komt dus. Bewustwording creëren over het leed van al die koeien en varkens in vreselijke hokken is een ding, de consument faciliteren om een andere keuze te maken anders dan helemaal geen vlees eten, is een ander verhaal. Dit onderdeel wordt vaak vergeten in de strijd tegen dierenleed. Er lijkt vaak geen keuze: je eet ze wel en draagt bij aan leed en wordt beschuldigd, of je eet het niet. Die omslag is te groot en gaat te lang duren. Het faciliteren in het eten van vlees dat een waardig en vrij bestaan heeft gehad is hulp bij de omslag en daar speelt Buitengewone Varkens heel goed op in.

Buitengewone Varkens wil het daar niet bij laten: zij willen graag persoonlijk contact met jou, de investeerder. Het wordt dus persoonlijk. Het aantal investeerders en crowdfunders wordt inzichtelijk gemaakt waardoor je ervaart dat jij niet de enige bent, ‘ah gelukkig, zie je er zijn veel meer mensen die dit doen’. En door de organisatie van crowdfunderdagen maak je kennis met al die anderen die met jou de varkens een waardig leven geven. Dit persoonlijk maken doen zij ook op het niveau van het dier zelf met Ben en Cas. Deze twee varkens hebben een leven en ervaringen die zij delen op de website.

De facetten die we hier zien terugkomen zijn enerzijds het faciliteren van andere mogelijkheden waardoor mensen de haalbaarheid zien en geen verlies ervaren. En anderzijds het dichterbij brengen van het dier door deze weer een persoonlijkheid te geven. Hierdoor bewerkstelligt Buitengewone varkens tevens bewustwording over hetgeen iemand, jij, consumeert. Het is geen ding meer dat je mond ingaat, het is Cas die je zelf al een tijd op de voet hebt gevolgd.

Omslagpunt

Het omslag punt voor dierenwelzijnsbranche ligt denk ik dan ook meer op het tonen van mogelijkheden en dit op een prettige vriendelijke manier te doen. Alleen geld vragen en petities laten tekenen om een einde aan iets te maken is slechts een tijdelijke actie waarbij de schenker ook maar een tijdelijk goed gevoel aan over houd zonder besef van de resultaten. Continue betrokkenheid waar je trots op bent en aan je familie en vrienden wilt vertellen is op de lange termijn effectiever.

Neem nu contact met me op als jij denkt dat jouw boodschap een strategie kan gebruik die ervoor zorgt dat deze duidelijker, zichtbaarder en vriendelijk overgebracht kan worden.

In mijn research van nog geen drie weken in deze branche, dierenwelzijn, ben ik weinig positiefs tegengekomen. Ik ben terechtgekomen in een wereld van gruwel en wreedheid. Alsof de teksten nog niet genoeg zijn, word mij erg veel beeldmateriaal voorgeschoteld waarvan je haren te berge rijzen. Jammer. Het motiveert niet, het doet pijn, geeft verdriet, maakt boos en geeft een machteloos gevoel.

De emoties gebruiken

Deze emoties maken dat je ofwel weinig constructief je hart spuit vanuit die boosheid en/of verdriet. Ofwel je keert je tegen een bepaalde groep, komt nooit meer terug want het leed is te hartverscheurend. Ik ben offline met mensen gaan praten en heb gevraagd hoe zij dit allemaal ervaren. De aversie tegen bijvoorbeeld de commercial van WSPA is groot, de mensen die ik sprak benoemde deze allemaal als voorbeeld van precies het soort beeld waardoor zij gaan zappen of weglopen en niet meer betrokken willen zijn. Het is té erg, het helpt dus niet bij de activiteiten die zij ontplooien en waar diezelfde mensen best aan mee willen werken.

Wat mij vooral verbaasde is dat deze branche niet mee lijkt te zijn gegroeid met de kennis en bevindingen van de andere branches. De rode draad ligt nog steeds op het vlak van bewustzijnsvorming met schrijnende beelden. Het lijkt te draaien om strijd, strijd tegen iets maar niet vóór iets. In de andere branches is men allang tot de conclusie gekomen dat dit averechts werkt en zij de doelgroep niet meer verbonden krijgt.  Diegene die zich binnen de bestaande groepen begeven zijn allang overtuigd waardoor de discussies vaak niet verder komen als het eens zijn met elkaar en toegeven hoe vreselijk het allemaal is. Delen van de pijn dus zonder constructieve oplossingen.

Met de ogen van humor kijken

De doelgroepen die men nog aan wil spreken wordt niet bereikt. Humor, liefde, oplossingsgerichte berichten en activiteiten worden ondergesneeuwd. En dat terwijl er best initiatieven zijn, goedbedoeld, met de juiste insteek, krachtig, en constructief.

We kunnen onze ogen ook niet sluiten voor het feit dat er onnodig veel leed bestaat onder dieren. En het grappige is dat dit bewustzijn wel bestaat onder de mensen en zij ook echt tegen de mishandelingen zijn. Diezelfde mensen maken vervolgens dan wel weer de opmerking ‘dat het ze geen ruk interesseert of ze wel/niet een plofkip eten’.  Er is dus iets anders aan de hand dan onbewust zijn van dierenleed en ik vermoed dat dit eerder ligt op het terrein van depersonalisatie van dieren dan het niet willen helpen of willen veranderen van gedrag. Afschuwelijke plaatjes voorschotelen helpen niet de personalisaties tot stand te brengen, het brengt het dier niet dichterbij.

In de aankomende tijd zal ik de paar initiatieven die duidelijk constructief, vrolijk en doelgericht te werk gaan belichten om te laten zien hoe het ook kan. Zodat wellicht op termijn het imago van de dierenwelzijnsbranche positiever wordt waardoor zij werkelijk die doelen behalen die zij voor ogen hebben.